وای بعد از این ارتفاع
دیواری به بلندای قرن حاظر
سرنگونی سوته دست خط زشتم را نشانه بگرفتندی
وبرحاصل اندوه گران مروارید ی شب نام
تاوان گرانی بر سوته صدا ی ما بر انگیخته
واوید
چه جسورانه مور و ملخ زده جهان به پهنای
عق آدمی حق را گرفتار بد نامی کردند
تا مخابرات سنگین وزن این همه سیم
بریده شده افکارمان را در شنای خاک الود
دستان زمردین مان در عسل خانه کوه های سر به دوران پرندگان بال شکسته را قوتی به نشان سیر شدن بر هدف نشانه بگزینند
نمی توان به عقب برگشت حال به مسیرش ادامه اذن می دهد تا رستم نامه شاه نامه
مرحوم خوش اندیش گرفتار حاج اقا فردوسی
را با دوستان مان معرفی بنمایانند
ما اماده ایم تا در گهواره تابمان دهند گر گوشه ای هم خلوت بنشنیم راه بسیار فراق خواهد بود
راه برگشت نوشتن بود برای آزاد اندیشان
با هوش و با تدبیر مان
بخواهی خواهی ماند
نخواهی نخواهید رفت
سطر این کلاغ نامه سطری شد بر چهره خاطره انگیزمان
که خود خواهانش بودیم
بنویس تا نوشتن صورتکده نوای پر جلای
جمالمان شود