در سلولی که تنهایی اش نور باشد
افتاب از هر کجا ببارد
غربت شبهای بی ماه را نمی توان جبران کرد
لیاقت آزاد شدن
فقط دیدن پرنده نبود
چکاوک های همیشه در پرواز
شور و حال آسمان پریدن را میدانند
هر چه در گرداب زمانه بپچید
فرو رفتگی ها ذهن زیاد می شود
باید در پناه دادن آشیانه بزرگی باشی
تا همه بال شکستگان
ناامید و بی پناه نباشند
وفریادی که همیشه در بستر دیدن باشد
هیچگاه بی آرزو نمی ماند
