سرانجام

جملات معصومانه در میان هیاهوی ذهن پریشان زبانمان با ما زندگی میکنند

از خودت بپرس حرف الفبا و اعداد چقدر چندین میلیارد سال نوری با زمین و افکارمان

در هر حالی کنارمان هستند انگار همگی درقلکی کهنه جایشان داده اید

به این انگیزه دوران کودکی جلو هر دو چشمانتان به بازی اندیشه هایتان بسی

مشغلوند

چه رازهای از عمر مان گذشت نمیدانم تو دانی عبرت ها توانستند از خود انسانی با

شکوه بسازند

تاریخ بهتر میداند واگذارش میکنیم به خودش نه بی تفاوت بودن را سر لوحه

زندگی قرار بدهیم به راهی که برای زیستن

خواهیم رفت مقتدرانه کوچ فراموشی را از خودمان دور خواهیم کرد

چنان که رعد از آسمان برخیزد دالون زمین

و زمان پر از حکمت واندیشه پر خواهد گشت

اگرقوطی فلزی را با دستانتان باز کنید

تنها نشانی از آن هیجان باقی می ماند

قدرت انجام شده ای بر تن تان جاری خواهد ماندکه با تحیر و خوانش شکوهی را به وجدان

خود دعوت نموده اید

چنان که روزگار بر وفق مراد هم نباشد

کلید باز شده ای برچهره خواهید دید

که مثالش را بر زبان جاری نکرده اند

ختم کلام در پیشرفت کلامین مغز گونه

سر و کله ما پیش می آید

بخاطر این است که اسرار نوشتن بر ما

چهره می افکند

وما را به امانتی بزرگ هدایت میکنند

تا بتوانیم در صندوقچه افکارمان

به خوبی نگه داری کنیم

نشان به آن نشان هر اتفاقی پدیدار بگردد

با رویی خوش از آن نگه داری کنیم

تا بتوان در توان مان جاری اش بگردانیم

خواسته ای که مارا به سرانجام هر خوبی

برسانند

بر یمن خوش ما نگه خواهیم داشت