ستودن

زخم کهنه ام را

دنیا خوب خواهد کرد

و دهان بسته قلاب سنگ ها را

میدهم بازش کنند

و رفتار کهنه قدیمی پسران را

در هیاهوی نشسته سکوت دختران معصوم

را می‌دهم با رستگاری به عرش برسانند

این همان حکمت سخاوت انسان ست

همیشه در پایکوبی حسرت زده

زنان و مردان محبت آرزو را به شفاعت خواهی

عاجزانه خواهش میکنم

سزای کوچ کردن رفتن ست

پیدا هم نباشی

عاقبت ریشه ها پیدایتان می کنند

لایق بارش نگاه را می طلبد

چنان که سرنوشت

همه را به سوی خود میخواند

باید بود

تا رخساره ستودن را فدای عمر

جانانه اش کنید