سایه ها

به شبح شبها هجوم نکن

خاکستر فهم سوختن را میدانست

ما را گفتند از گل و خاکید

به خدا چشم گفتیم

بعدها زندگی بدنیا مان آورد

از همه کوچ ها عبور کردیم

دهانمان پر لبو شد

سرخ شدیم سفید شدیم

رهایمان کردند

حرف برای هم در آوردیم

تاریخ یادمان نکرد

رفتیم تا به آخر کلام رسیدیم

زندگی را باد طوفان زده برد

تا از همه خوابها بیدار شدیم

عمر تبدیل به شلاقی شد

که خودمان برای سایه ها ساختیم