زندگی
گلدانی پر از آرزو داشت
و ما ودر باغ های تاریخ
جا کرده بودیم
انقدر پرواز از رویمان گذشت
و ماندیم برای دیگران
جنگل را تعریف کنیم
تبر این تقدیر زشت
مارا نوشت
دنیا را بگذری عالم را در هوشیاری خواهی دید
و این سرانجامی ست برای رسیدن به انجامی
که سرنوشت نام داشت
