زمییی

زمین به اسمان گفت

بیا کمرم را بخوارون

دستانش را به کمرش رساند

خندید و گریست

به خودش می گفت

اگر پدر و مادری داشتیم

وضعمان بهتر از حال بود

زمین انشب با راز اسمان

تاصبح دور خودش، می پیچید

تا جوابی یافت

اسمان صداش زد

خیسی چشم اسمان را دید

و گفت چرا گریه کردی

اجدا ما و پدر و مادر ما هم از این

بی خارشی جدا نبودند

بیا به حالمان در هر روز و شب و روزگاری

با زمان که میگذرد

دوست باشیم

ارامشی به سمت هر دو آمد

از ان پس به بعد

تمام حرف هایش شده بود

باشد که خوش است

روزگاران مان

از خودت وفت کردی بپرس