ببین
ریل نگاهم پر از آدم است
قرارنیست ازبالا برایم
حرفی بفرستند
تا غرور آن روی چهره کثیف
زندگی می کند
هر چند خودت را
به خول چل بزنی
همان کودن خواهی ماند
داشتم روزگار را ورق میزدم
در این موکول برای ثابت شدن
حقیری ناچیزیم
بیا خودمان را به جای تیمارستان بزنیم
که در جاده کشف شده است
