ما که رو نرفتیم
گذاشتیم بگذرند
دعوا شد
تقصیر گردن هم انداختیدم
زمانه دور خودش میچرخید
تا خوشبخت شود
در مهمانی
تلخ و شیرین شدن مان
شرکت نکردند
انقدر ماندیم تلف شدیم
تا زنده بمانیم
درخود بودن
هبچ نبودن هم می خواست
شریک غم دیگران شریک شدن هنری به نام شیرین شدن هم میخواست
نه عالم شدیم
نه درویش
همین طوری
معلق در هوا ماندیم
تا دچار ماندن و نماندن زمانه شدیم
در سود کاغذ
پولی اگر بماند
فکر ندانم کاری پرداختش باش
تا از ضرر نجات یابی
خدای یکی ست
زن و مرد
مثل آدم و حوا
دو تا ست
به چند رسیدی
از خود بی خود نشو ید
که همه در خدا شدن
باز همان یکی ست
شکر خدا
