ره

به حوصله میگم تویی

تویی که مرا می خوانی

اسمت چنه

میگه

سردر گم این جمله شدم

به چرایی که در کنار زیپ گمان

بسته و باز می شد

آیا شک وجود دارد

گفتمش نه

در خودم چرخیدم

خنده در گریه همراز همدیگر شدند

آنگاه گفتمش بله

پرسید چرا

سایه ام سر به زیر انداخت و رفت

تا جایی که دیگر نبود

چه شد

مرا رفت ترا گریخت از این همه سوال

پر تا گیچ خم

ابرو هایمان بسته به چهره باز ماند

تا ابد را در گیسوی هم

بافته اش کنند

روی هم رفته

تمام اتفاق های روزگار

این است

هر ماجرایی در توازون فکر و عقل

دایره بی، نقطه ای خواهد بود

در اندیشه ما

پس دیگری را چکونه به سر آید

جوابش را به خداوند بزرگ و متعال

می‌سپاریم

چنان باش جسارت از گلویت دورسازی

تا بدان امید

رسیده باشید