بازیگر خوبی نمی شوم
تا این همه ته تقاری بی ریشه هست
کجا می شود دفع نیرنگی کرد
همان رژه تنهایی در شب ماه و مهتاب
در پناه این همه ستاره
کهشکان شدن خالی از هیچ انتظاری نیست همان بال شکسته پرواز برایم کافیست
در شکستن غرور کمکم بود
شتاب نمیکنم تا لقمه هر دهانی شوم
راهی که مرا هدایت می کند
وور در هر جرعه ای باشد
به نیابت روز انسان شدن
خواهمش نوشید
هر چه سرنوشت باشد
لیاقت هم در رسیدن به لایق خواهد بود
خود را به خواهش کور کورانه نمی سپارم
تا قلبه نما باشد
قلب اسیر بی نشانی نخواهد شد
