راهمان

شایدک کوچک نگاهم قلب نداشت

ضربان کوکی قنادی سر کوچه مان بود

وشریان رگ های به هم پیوسته

پوستی برای نشان اندک حجم فشرده افکار

قلکی برای جمع نیازش خستگی را تحمل میکرد

تا در جمع به هم ریخته مان نشانی از ما پیدا کند

خوشحالی زیر صفر تگرگ هوا خاص ما نبود

ما در ریزش گرمای ذوب شده

لحظه را به پای سخن ها رهشگای

هدفمان میکردیم

تا خوشبختی را بر خان همیشه سفید اخلاق

به نشانی سرافرازانه بر خولق و خویمان

روشن کنیم

که راهمان به مستقیم ختم باشد

بهتر از هر درنگی ست

راه دشوار نباشد تا خواسته را به ناخواسته

همراه و هموارش نکنیم

این همان سایه نشانی برشایدک های جهانی باشد

پیدا شدن اش کار سختی نباشد

به این نشانه محتوایش رشد عقلی فکری عمل مان بر هدایت جویایی رشد مان در وجودمان برسد

تشنگی پیدا شدن رفع هر شک و تردیدی

باشد

پیداش کنید تا بر سرنوشت پیروز آیید