ذات

دارا داراترین دارا بود

سارا سارا ترین سارا

میدانم

هیچکد ام به پای لیلی و مجنون نمیرسیم

دیوارها بر سر مان فرود آید

دست از روزگار بر نخواهیم داشت

گنج ها خالی شوند

وسکه ها بی جیب در ذهن مان پر شود

همان آدمی خواهیم بود

که در فراموشی به سر می برد

دنیا همان دختر است

و عالم همان پسر مانده بر تن بود

هیچ در هیچ عوض نمی شود

تا خال روی چهره محو نگردد

ذات درونی دارد

محال و سخت ست بتوان پیدایش کنی

زبان بریده نمی شود

تا از غیبت و خود نمایی دور نگردی

دور همه حال هر که باشی باش

اما با خود و خدا

دوست وفاداری باش

تا مردم دار باشی