دوزززز

روزی به خودم گفتم

کیستی

اینه مرا دید و گفت بگو

نیستی

شبی از اسمان گذشتیم

به کهکشان که رسیدیم

فهمیدیم هیچ نیستیم

تکرا نکن به خودت رحم کن بگو که هستی

شعر اگر تلخم باشد

به کام شیرین تر از عسلم

روان شود

خطاب به خودت اشاره نکن

جاده پر از حرف است

خاطراتت را خودت بنویس

نگذار به جای تو

حرفی از دهانت بنویسند

و برای همه حرفها جمله ای باش

به روشنایی خورشبد

بگذارید تا مرا زشت تربن خط ها بنویسند

مرسی

خدا نگه دارتان باد