دنیا

آشتی میکنم

با انگشت هایی که مرا تا ابد

تنها گذاشت رفت

ان سوی رفتن مزرعه ایی پر از گندم

و خورشید هست

تا مرا در نسل های زرد انگیزانه اش جای دهد

پنجره ها را دوست دارم

گناه بسته شدن شان ما بودیم

خدا مارا ببخشد

گستاخاته قدم روی رگ های خشک شده راه رفتیم

آنان زجه کشیدند ولی ما تنهایشان گذاشتیم

شعر امشبم را به شب های پر از پروازم تقدیم میکنم

فردا را بخاطرداشته باش

زندگی با همه اتفاق هایش زیباست

دوستش داشته باشید