هر جا بری هستم تو کوچه ها ی بی در پیکر زیر گذرها ته چاه خودت بگو هر جا که باشی پیدات میکنم
آخه میدونی داشتم تو خودم با بغلی. حرف میزدیم شب شد این نوشته تصف شبب تو ذهنم اومد اگه نمی نوشتم فردا میخواستم بیدار بشم یه خودم میگفتم چرا خودت ننوشتی دیگه سرم حتما پایین می انداختم وخجل به فکر فردا شدنم می شدم هر چی ام فکرش کنی میگی دیر شده
اینم باز قلب تکه تکه یک آدم که نمی شد به راحتی ازش بگذری بازم به معرفت عقل تنهامون نگذاشت با این همه دغدغه خیلی راحت میتونست بره پشت سرش م نگاه نکنه اما این کار با ما نکرد هیچ تا اونجا که میدونم کسی ام تنها نمی زاره بره
خوش به حالش اگه توی گلوی هر حرفی یه دونه تیر بزاری فکر نکنم کسی دیگه به فکر زبانم لال خودکشی باشه چون میدونه گفتنشم خوب نیست چه برسه به هر حرفی که میخواد بزنه همینکه راهش بره کاری
به کار کسی نداشته باشه بنظرم هنره که هر موجودی نمیتونه داشته باشه
یه روز به خودش میاد می فهمه راه درست یعنی خوب بودن و درست زندگی کردن
تاببینم شرایط با ما چه میکنه بنظرش ما میتونیم باشیم یا نه
به هر حال چه خوب و چه بد باشی میتونی دستی به مهربانی فرو ببری تا از بدی و پشیمانی نجات پیدا کنی
به فکر باش چون خدا هست میتونی
باشی