دستانت پینه از شعر
کی شاعر می شود
درا نتظار هر ظاهری گمان بر تیر تقدیر
کج و راست نمی شود
تا خودت را از خود خواهی
جدا نکرده باشی
دلیل همان ابر فلسفه ای ست
جدا از خودیت
در هبچ عطاری جا نمی کند
بیا از نگاهت خوشه ای خوااهم چید
تا در سرزمین گندم بر زمین خدا
روییده شود
از مغروریت فرار میکنم
تا دیگران بتوانتد
زندگی کنند
حرف ها هر کجا بروند
زبان سرخ را به اتش می کشانند
