به درخت نگاه میکنم
می گویم کیستی
اشاره به برگ درخت می‌کند
زرد می شوم
بودای همین نزدیکی
نذر گل نیلوفرانه می شود
از خودم جدا و رها شده
برای نسلی دیگر
دنیا را پر از ایمان میبینم
درست مثل آن روزها
دوست دارم
یا طبیعت حرف بزنم
بگذارم نفس بکشند
به همه روزگار می گویم
با هم رفیق و دوست باشید
تا عالم به دور خودش
بچرخد
سراسیمه پاییز
