دانه

دانه ایی بنام فهم کاشتم درعقل فرو بردم

حاصل ان شد فکر

مدتها گذشت به رشدش ادامه داد

آب افتاب حتی ماه به نوشش آغشته کردم

نتیجه ثمر باغی بنام انسانیت شد

همه از ان استفاده میکردند زن ومرد انقدر سیر شدند سیری سیرشان کرد

دیگر کسی به فکر کسی نبود چون می فهمیدند دیگری نیازی ندارد

خودم از کارم بدم امد

با خودم تصمیمی گرفتم به هر خانه ایی اینه ایی دادم گفتم از این به بعد هر اینه شکسته شود قلبت تان را به جای اینه بگذارید تا چهره واقعی تان را به شما نشان بدهد

خیلی ها ناراحت شدند چون از پندار و کردارشان باخبر بودند

و باور این ماجرا برایشان سخت بود

پیری امد و گفت

کاری دیگری بگو انجام بدهند

دستورشان بده سقف هر خانه ایی برداشته شود

انگاه به خیر و شرشان بیشتر آگاه خواهند شد

به فکر فرو رفتم با خودم گفتم

آبروی هر انسانی مهم تر از کاری ست که قرار ست انجام شود

فهمیدم هر انسانی جایز الخطاست

دیگر هیچ نگفتم

واز انجا برای همیشه رفتم