خییییی

خیسی چشمانت را

می بوسم

انگار که داری، متولد همه

ماه ها می شوی

قاب عکست را که دیدم

چقدر خاک داشت

پاکش میکنم

تا یاد بگیرم چگونه آدمی باید باشم

برای همه عکس ها

دچار محبت می شوی

باغ نگاهت

خوشبو می شود

برای دیدنت

شتابان

از بادی می شوم

که دوست دارد

طوفان شود

قلم فدای فکری می شود

که درون جوهر ذهن

تا ابد باقی بماند

هر نوشته ای فرشته ای باشد

برای نوشتن

مرسی