خیط

فکر میکنم

نباید حرف مفت بزنم

به الانی که

قرار است در هووای ذهن

بستنی نوش جان کنیم

وایی نگو

یخ شدم دارم زنگ می زنم

به که

کوچه بی عقلی

برو برو معلوم نیست چی میگی

ول کن

روزی سایه ای را گرسنه دیدم

به سویش رویدم

گفت از چا امده ی

گفتا

برای دیدن حرف هایت

دستی به سویم بلند کرد

مرا از خجالت در اورد

ان حرف چه بود

زجه زدنم را جشن نگیر

انقدر مرا از خود ت گرت کردی

تا شدم

سایه ای زیر پاهایت

حالا که فهمیدی

انسان یعنی انسان

تا فردا برای دیدن و شنیدن

جمله ای جدید

برایم نذری کن

تا به ادم و حوا بودن

اعنراف کنم

حرفم تلخ نبود

هر چه را می نویسم

همان تخیل نازی باشد

که به قلم تان احترام میگذارد