خوشم از بازی قدرت نمی اید
همان مترسک زیر درخت تنهایی
با یک برگ کافی ست
این همه آدم
با این همه سیرک
می شود دلقک شد
سایه ها اا دوستان از یاد
نرفته اند
هر چه به سمت پله تمدن می روی
دنیا برای چشمانت همبازی
دوران کودکی ات است
خودم همان شاگرد تنبل
ته کلاسم
مدیر با چوب خیس شده
تنبیه مرا می شناسد
الان در اتاق نشسته ام
پنجره باز است
باد خنگی دارد می وزد
تو هم بیا با واژه هادوست شو