خواه

بازتاب ندارد

از درون به سایه ات باخبر باشی

هست تا بدان راه

ردی از ما پیدا شود

همان سوت قدیمی که در دهان شکوفا می گشت

چقدر از خواسته ات گذشت کردی

این مقام در ما نبود

راز زاری ظاهری ژگرفی بود

که شایسته نامه تقدیر مان شد

ای به جان لب زده

به خواه تا نوشتار گفتاری شوی

تا نظاره گر تابلوی اندیشه ات باشی

به درون آی تا مدح ترا به دام لیاقت اندازند

ودر پگاه تصویر به نشان بایست

تا نگاره زارت باشند

سکوتت را بشکن و این ره به راهی رسد

که تو بر هم آنگاه رسالت

خواسته بودی

چه زیبا نوشتاری که از لحن سخن برآید

تا قصد آدرست را برایمان به ارمغان آورند

همان شاهدی باش

که برخواسته خواسته باشند

تکلم همان ست

که بر دو دست و پای نشسته

خوانده باشند