دوس دارم برگردم به پشت سرم
به عقب ترین روز
به سالی که نمد میکوبیدیم بر زمین
و دستهایمان بالا
خواب نبودیم
آدم تر از ادمیت
به فکر همدیگر بودیم
همه مبصر کلاس می شدیم
نیلبک چوپان
برای گرگ و گوسفند آواز می خواند
چه صدای قشنگی بود
حالا حالا ها دیگر به آن سو
بر نخواهیم گشت
دوست دارم
پیش همیشه ها کنار
مردم باشم
