خز

از خودمان می‌گذریم

رودی از احساس

جلویمان سبز و رد می شود

کنجکاو آدم و حوا که از درخت میوه ای می‌گیرد

خدا می‌داند

لبخند و یا گریه اش

قبول می شود

ما خیلی گذشت کردیم

عمر شلاق مان زد

ولی مدارا کردیم

خشم از چشمانمان دور و به خجالت

از ما و همه گذشت

حواسنیم شدیم و توانستیم

به خط پایان یک شروع

انقدر کل کل کردیم

هوای ابری صاف شد

خورشید در آمد

وما به دنیا آنقدر نگاه کردیم

و گذشتیم

تا به اینجا برای نوشتن رسیدیم