خواب خراباتی توام در میخانه های بی غلط جسارت نامه چای استکانی قند شکسته نگاهت هستم
ودر فروتن جان خعلت تسکین بی ریایی کهکشان تا به حال کشف نشده مقدور کتابنامه قهاریت افکار تو می شوم
نه به بهانه رو سری گذاشتن گل گلی کسی ترا به نقش نگاهم دعوت کردم
همان تربیت یافته قلم شکسته جوهریت اجداد تربیت شده امیر کبیرم
خاص و عام همه در همه بودن اسیر محبت خال روی آن خالص پر معنای تو می شوم
بگذار اینه وارخطاب لفظ اولین و اخرین و ظاهر به باطن فرو رفته خاکساریی تت باشم
فضول نباشد این همه کلمه شدن به خواستار ابدیت وجود الهی شدن روزگاران ست
که ما را ز جان خریداری ست روح افشان
که بتان به حال خویش نمانند
و نور به نور آیند حقی به حق رسانند
آن هم لطف پرودگار عالم است که جان به جانان اش لطف ست
اندکی ز بهر خودیت جدا بنما تا به روشنایی
آگاهت کنند