چند جلگه ادبیک
تواریخ بر سر میخ ریخت
توجانگوی که هنجرکت بکوتاهد
سخیرک سخاوتمند تورجک صیحن صحبکان باش
توخالبازی و زنبورکان تیز پردازند
سکان دوش بشکسته ننازند بر مویه مسکین فام
چو زر دیدی بشوران پای بکان بی جورابکی را
سزای سرو ساربان را دوست میسازد
چه خطکش شد تنبیه ما مرتب شد کیفک خوش رفتارها
جلبکی در تنوره تب دیگ پر اب ستیزه میکرد بر لب جوی ناب
خروسان صبح دم. به طلوعک مرغان شان ادبک می اموختند
چه سوزی، دارد مندیلک به یخ گفته اب ریزش کن
شلورکان بی ابرو ریختند وره تونل بختک زمانه
سخاوت به تهی بودن نیست قدر شناس هر ادبی ونا ادبی باشی
کتاب روزی قدرکتان هوش تان می شوند
خود به خدا رفتن زیباست
حلالمان کنید اگر جملکانمان به درستی بهم نپیوستند
