حلالیت

به باغ که رفتم

بی اجازه ناگزیر به خوردن شدم

گذشت از خودم پرسیدم

چه کردم

پشیمانی سراغم را گرفت

دیر شده بود

فرزند که به دنیا آمدند

مرتکب این کار شدند

نسل به نسل گذشت

الوده تمام شده بودم

زبانم را جلوی چشمان همان باغ بریدم

می دانستم کار از کار گذشت

اما به خدا رسیدم

صاحب باغ جلو آمد

وجودش را بوسیدم

به خدا جلو ی شرمندگی ام به خجالت گریستم

این گفتار انقدر گذشت تا دیگری به نشان

از عبرت دست بکشد

تا وجدان ابدیت را به چالش دیگر نکشاند

به حلالیت حلال خواستم

مرا تا خدا ببخشاید

امروز اگر حلال نکنید

برای فرداشدن دیگر دیر است

همدیگر را حلال کنید

تا دیر نشده است