حرف

در قفس نفس خفه شده ام

گرفتار فرتوت اتوبان های نرسیده به مقصدم

از جدایی حرف نمی زنم

می شناسم رفتار کتک زدن ها را

اگر به عقب برگشتی باشد

روی مغز تندیس ها چمن خواهم کاشت

انقدر که دستانم درتمام اسمان پرواز کند

بالی از دکان های بیکار قرض میگیرم

تا فروش عقل بیشتر شود

در پیاده رو ذهن شعورانه رد می شوم

تا سایه ها بفهمند

معنای زیستن خوب بودن است

از جلوی بیمارستانی که می دانم روزی مرا خواهد کشت

تمام بدنم را تقدیم اش میکنم

دانم که زمان همه را ببخشد

دانه ای در گندم زار

عاشقی بی کمان عشق

و خولی چلی که میداند عاقبت نفهمی جنون است

وای را با آه می نویسم

تا دیگران بیایند رگ احساس را به قلب هایشان بخیه بزنند

دیگر حرفی نمی زنم

تا نم نم نمک خورده شکر پرست اخلاق

دوباره در تیمم بی آب خودرا به چشمه

نسیم شبنم های بی گناه برساند

تا خدا خواهم زیست تا در آفرینش بزرگ وارنه

سهمی از انسان بودن را در وجودم پیدا کنم

اتقدر که دیگر حتی نباشم

خواهم بود

اگر خدا بخواهد