حرفها

هر چه از آخر نوشتیم

جا افتاده از زمان شدیم

به پاکت های قدیم خالی از اشتباه

به اجتماع پناه بردیم

جالب اینجا بود

مترسک ها از راهی دور برایمان دعا می کردند

به آنان می گفتیم بی زبانید

به حرفمان گوش نکردند

کلاغ ها به غریب بودن اعتماد می کردند

با جیب خالی هر خط مقدمی جز دانا شکست نمی خورد

حرف اول و آخر در هر شروع و پایان این بود

یاد بگیر احترام بگذار تا دیگران با خوبی یادت کنند

حرفها مثل جاده پر از ماشین هستند

هر چه مسافر می زنند خسته نمی شوند

جاده ها دوستان واقعی شان بودند

بحث که پیچیده می شود

سوال ها در پیچک ها روییده می شوند

و ما در هم دیگر فرو می رفتیم

گمان از بی حوصلگی فرار می کرد

تا ما به انسان بودن ادامه بدهیم

ماجرا تمام نمی شد

چون ما می خواستیم