جهان

قارچ های وحشی نگاهمان می کردند

و ما زمانی از جلوی شان رد شدیم

باران زمین را گل الود کرده بود

ان سوی سرزمین

همه ابادی ها انتظار امدن بهار را می کشیدند

زمستان رفت

پاییز قول داده بود بیاید

تابستان با خود می نازید و میگفت

برف ها را خودم آب می کنم

حالا پیره زن ها یی که دعا میکردند

خوشه های گندم برویند

افتاب به همراه پیره مردان کنجکاوانه

غرور فردا شدن شان را به رخ

جوان تر ها می کشیدند

لایق و بالغ عاقل هر سه خطبه خوان

روزگارشان می شدند

تا در رویشی دوباره برویند

سرنوشت چه زیبا می نوشت

جهان در عالم هستی می چرخید

و انسان در خاک

روزگاران گذشت

تا به سطر این همه خط رسیدیم

نوشتند که خوب بنویسیم

اول راه قلم جوهر نداشت

جنگل که خشک شد

مداد به جای خودکار و جوهر به نام قلم

پیامبر زیبای باور نکردنی

هر دو عالم معلم اخلاق جهانیان شد

و ماانقدر کوچکی کردیم تا بزرگ شدیم

زمان آمد و گفت

بنویس تا هر نوشته ایی

زیبا بنویسند

دنیای برهوت اتفاق چنین سرنوشتی داشت

شادان شاد زیستند و غمگینان در غم هم

شریکانه رویدند