هر چه را فراموش کنم
ترا ای جنگ فراموشت نمیکنم
پدران مادران خواهر برادر اقوام هرچه دست آمد باخودت بردی
جنگ جنگ می آورد
دوستی دوستی را
زمین زمان را با آتش خشم و نفرت غارت کردی
پاداشت تیر خون و خونریزی قتل و جنایت کشتار بود
نمیدانم رنگ پرچم ات را چه زنگی بگویم بکشند
از خود خواهی هایت غارتگری و کشتارت بیزارم
میگذارم خدا به جانت بیفتد
در این فکر عاجز بستری شدنم
به آنانی که جنگ را شروع میکنند
خواهم گفت
از آن همه وحشت کشت وکشتار چگونه
جلوی عدل و عدالت خدا جواب خواهید داد
میدانم جز شرمندگی پاسخی نخواهید داشت
ای جنگ از رو برو از پیش مردم بی گناه و بی دفاع برو جای تو اینجا نیست
از اینجا برای همشه برو
