جزا

استاد تباهی ها نکبت بود

به همه آزار می رساند

خواب نداشت

روز و شب نداشت

درنادانی غرق بود

به راه نمی آمد

سرش به سنگ میخورد

در خود می پیچید

از رو نمیرفت

خجالت از خجالتش دست بر نمی داشت

از همه جایش بیهودگی می بارید

عمرش به فنا

دستش در سیاهی

از خودش نمی گذشت

وبه آن روز که میگفتند

روز جزاست

در فکر فرو نرفت

عمری ست از عمرش می گذرد

غرق شده این همه خطا

جهلی بود که تا آخر عمر با دستانش برای خودش ساخته بود

ا