تکریم

افتاده لبان زخمی ام

در حواشی گمشدن نگاه

دست پنجه از خیسی گریه

توان گفتن از نگاه می رود

پشیمان اتاق فکر بود

نه دستان خالی مان

ودر راهی که اماده ایم

خواهیم یود

تا گذر زمان از ما بگذرد

خسته نیستم

زمان جریان قلب ما می شود

برای تمامی گفته هایمان

تا فردا شدن ها

و برای همیشه شدن راهی

پیدا خواهد شد

تا کبوتر پرواز مان را به اسمان ببرد

دستی هست

چشمانی که ما را تا قیامت ببرد

ودر لحظه شکوه ابدیت را جاودان کند