تقدیم به محمد لطفی
سرزمین ات را در هیچ حادثه ای
نمی شود محکوم کنی
عجل که بیاید
همه از ترس رفتارشان
عریان حادثه می شوند
دنیا دارد به انسان بودن مان
شک میکند
چه تو برای وطن
باغی از گل بیاوری
یا در لگد کوبان سنت روزگار
بنشینی و نگاه به عالم برهوت و ناسوت
کنید
قلم از هر تیرو کمانی
بهتر و دانا ست
بخوان زندگی را برای روزگاران
تا روزی که هستی