تندیس

از حرکت ایستادیم

نخل ها ایستاده ماندند

حتی هنگام سوختن

ریشه ها جان گرفتند

تبر از از دحام نفرت فرار کرد

ما کنار جویبار

فکر خشکی بیابان و کویر بودیم

تا آسمان وابرها برایمان باران اوردند

زندگی به راهش ادامه میداد

ختم ماجرا تمامی نداشت

جنگل از دست زمانه پیر می شد

امید خواهش همه حرفهای دنباله دار مان بود

راه در میسر خودش میرفت

انجا ها به آغازشان پایان نمی دادند

حرکت در حرکت سوغات رفتن برای رسیدن ها میشد

که ما خودمان برای خودمان می ساختیم

در این اقبال بی کینه محبت بهتراز هر نا امیدی بود

یادمان در قاب ها می ماند تا تندیس ها

از ما بسازند