نگاهم کن
زانوس امروز بوم نقاشی
صدایم زد
دستهایم را تکان دادم
رنگها رقص کنان آویزه تمدن می شدند
و ما در طلوع امیدواری ها
دست به تفکر می شدیم
چنان که در امیزش رنگ و صدا
پر از آواز پرواز تا بی نهایت ها بودیم
استاد در نوازش افرینش خدا غرق
تماشای تابلوهایش می شد
ستودنی ترین محبت ها نثار ش کردیم
تا فرداها یادش را به مهربانی
یاد کنیم
باشد که ما دوستاران واقعی برای استاد نقاشی کمال لملک بچه شاگرد
خوش اخلاقی باشیم