سازم به صدای ناز شکست
دردانه حلقه به حلقه شد و رفت
سیاه با سفید در هم شد
چه ماند از تار و صدا و آن همه ساز
دف و تنبک و ستار و سنتور م رفت
درویشان حلقه ز دوست مددجویند به جان جهان بگویید ذکرها شان کجا رفت
گنبد مسجد ما همان نور الی نور باشد
که بر اذان ها جویا و گویا شد و رفت
ستودنی شدن نه به تالار بود
از رهن گلوی خشک و خیس مان رد شد و رفت
تاب ندا رفته زکجا بند بر گرفت و رفت
هوش زن هوشیاری پند گیرد
ما که از خود جداییم عقل مان کجا رفت
بگو ببین و بخوان
ترمه روشن دست به خود می نازد
دانی ز دست و کوی خوبانمان به همگان
لطفی نمود و رفت
جایگاه فطرت ما از جان جدا شد
زگهواره هر چی رخت جستیم
در آن تکاپوی مان رد شد و رفت
زین جستجوی اذیت از زبان فرا رفته نماند
بگرد گرد همان نور شمع ها به روشنی
رفته
زبانمان به خوبی و ز بد بودکجا رفت
مسیر اگر مسیر نباشد
پله در پله از خان همه پل ها به بالا و پایین زد و رفت
نوشته جان نوشته ام نباشد
رجوع کن به هستی زبال و جشمه و گل
به بهارستان نشست و رفت
بیا ما را ببین هر چه برفتیم باز بارمان همانی بود که برما گذشت
جواب همان سوالی باشد
که بر ما بگذشت و رفت
بی ریا باش چشم ذلال باش
تا زهر گره ای بسته باز شود
هر آنچه شدیم همانا بر همگان
گذشت و رفت