ترا

سارا

امروز از باغ گیلاس رد شدم

نامت را روی تن درخت نوشتم

نمیدانم ترا که نمیبینم

به یادم خواهی بود

تو خیال میکردی

دارا تو چاقو کش است

رفتم بند بستم توکل کردم

ترا بی حاشیه ببینم

دنیا با همه عظمتش برایم

دیوار بلند و تاریکی بود

نا خواسته تن به پوشیدن کردم

روپوشی از خورشید روزها

و چادری به تنهایی تاریکی شبهای پر ماه

برای خودم نه بخاطر تو ساختم

سارا بگذار برای یک بار شده

از این همه مسافت بک بار بببینم

دارا چاقو کش نبود

بخاطر آن باغ گمشده

همه تنش را به زیر بارها اتفاق

خودش را بخاطر تو نوشت

سارا و دارا بعد از آن همه سال

دیگر برادر و خواهر نبودند

باعث این اتفاق ناگوار

زمانه بود

که هیچگاه خودش را نبخشید