تان

تراژدی امروزم

محبتی بود بی پایان

که همیشه مرا به جنگل آرزو ها می رساند

و تنها ادمی که به دور خودش تاب می‌خورد

سایه ام بود

تا مرا می دید از نگاهش بالا می روم

تمام وجودش را در نگاهم جاری می‌کرد

و خود نوشته ای در دفترچه زمان می، شدم

تا نوشتن بعد ی بتوان دنیایی را ببیند و بنویسد

تا بیشتر از وجودش برای محبت آمیخته جهان بکند

این تنها آرزویی بود که دست نوشته های کوتاه و بلند در ارتفاع پست روزگار مرا در تو برای دیدنت

خودش را در آبروی آب و نان و زندگی ام تکرار می‌کرد و می‌نوشت

بیا بمان و زندگی را وزنده ماندن را در ابادی حیاط

خانه تجربه کن