تاخ

تا همین الان

داشتم حرف می زدم

خوب از بد

خدا ببخشه

یکی از ابر باران گرفت

دومی را زبهر برف

زمین را بعد از این جان گرفت

داشتیم میگفتیم

خنده در لبانمان جایش را

از ما دور نمیکرد

هرچند گفتیم اما شنیدی و نشنیدی

گفتی و نگفتیم

حالمان چنین بود

عالم در عالم جوان می شد

و ما درآن جهان

حرفی که زده شد

این بود

هر کجا که هستی

به هر جایی که می روی

مهربان باش