حرف هایی که رفت
بگذار برود. از خشم گلوی دهان
تا رگ هوا
و در این تجربه نیایش رود های
پر پیچ و خم
ابروان ساحل دیده بر گونه هایمان
لب هر خنده و گریه ای می شود
ما در جستجوی هر کتیبه ای
جسارت نوشتن را به دستانی داده ایم
که از جوهره هر صداقتی
چنین گوارشی را
در هیجان پاک محبت جاری می سازد
تا دوباره ها
حرف هایمان را تکرار کنند
و به یادمان باشند
