دارم روی کاشی های قدیم راه میروم
انجا شیراز است
تازگی مترو برایش ساختند
مردمان ش زیر زمینی شده اند
خیلی ها بوس کردن را فراموش کرده اند
نمیدانم آن چهار پرنده
بخاطر کدام دست محو شده بودند
از حافظ و سعدی رد می شوم
خوشا ابری که ارامش ندارد
آه چقدر چرت گفته ام
مرا پرت کنید
همه جا بوی التماس دعا می دهد
ای ویروس کثیف از دنیا برو
دیگر هیچکسی نمیخواهد ترا ببیند
بگذار در این تنفس مانده
دوباره زنده بمانیم
شهر گل و بلبل و سمبل
جای همه شعر و شاعر و شاعره ها
واقعا خالی ست
بگذارید در این ناتمام آباد به زیستن
ادامه دهیم
