بگذارید

خوردن

بال زدن

نفس کشیدن

شما که خطرات زیاد نوشتید

از حسین پناهی شاعر

از سید عارف فاطمی

از خودم که هیچ را در هیچ شدن

جمع و منها و ضرب و تقسیم می کند

می پرسم

سهم خودم از این همه پرواز

ذره ذره شدن ریه های پر از خاک شده بود

در سوختن بسازم

در ساختن بسوزم

پشیمان از این همه جملات سر خم فرو نخواهم آورد

پادشاه نیستم

گدایی در خانه فقیر خدایی ام

هر چند تنهایی ام پر از نفس ها ی مردم

می باشد

باز به عقبی که می دانم

مرا ناپدید خواهد کرد

خواهم گفت

خاک ریزهای ملکولی جهش یافته

در سرم وجودم نصب شده اند

تا ابد خواهمش دید

اگر بگذارند روزی از روی نفس ها جدا شوم

باز می‌گویم

سهمم از دیدن خاک این نیود

بگذارید

در خدا با خدا نفس بگیرم

وروزی به زندگی پس از مرگ خواهم گفت

هادی زندگی زیباست اگر بگذارند