به یاد

بعد از ماجرای سفر

به جایی که مکان نداشت

عقل به گرد بودن خود شک داشت

و سرزمین عجایب به عروسک های متولد شده و نشده زنده ست

بعضی با لبخند سیلی صورت شان سرخ میکنند

به یاد داشته باش دیگران

در چگونگی ندانستن ها از روی هم رد می شوند

عبور خجل از روزگار می شود

تا به مقصد برساند

خوشبختی و بدبختی عالم

هر چه باشد

غلتک به جا مانده از تاریخ

عاقبت خودش را صاف میکند

شوخی نمیکنم

حرفم از گودال عمیق افکار به هم پیچیده

کوی دانایی ست

هر حرفی نمی زنم

میدانم تو بهتر از خودت به خدا خواهی رسید

بدان باگشایش چشمانت

تمام قفل ها باز خواهند شد