بنوس

میدانی

چقدر ترا برای خودم نوشتم

از عقل بپرسی

آدرس نوشتنم را به نشان خواهد داد

در شک مرا خواهی جست

پاک شسته ای خواهم شد

تا به دیدگانت حقیقت را گفته باشی

هر نشانی بی نشان نبود

آدرست تمام کوچه ام را گرفته است

بخند گریه ام بکن مرا

هیچ ناراحتت نمی شوم

چون زیرا که مهندس نبودم

در نعمارگاه زمان خودم را بی تو بنویسم

چه زشتی تو

برای این همه مقدار چقدر خودت را صرف نوشتنم کردی

تا آنجا که یاد دارم

همه را بخاطرت اانجا نوشتم

که قرار بود پیدایم کنی

حالا متوجه بی منظور بودنم شدی

همان درک همیشگی

پیدا کردنت برای

تمامی فاب های روزگار این مجلس تو در توی

خیال کافی بود

بنوسیمت تا فدایی نانوشته هایم

باشید