بشکه غم

داد مان از بی عقلی بود

نه از بشکه خالی غم

از همون بی راهی که کج کردیم

انصاف بند پوسیده را صفت کرد

دوغ و شیر به آب رفته را به خودمان تحویل

داد

ما چه کردیم

با توپ بازی پلاستیکی به قهرمانی

فکر کردیم

از امید و هر چی نا امید بود گذشتیم

عبورمان با خدا شد

آنقدر که هیچوقت به عقب باز بر نگشتیم

گذشت ها رفتند

از نو تازه ها آمدند

تا نبودنمان را برای هم تعریف کنند

عیب از کجا بود

از غرور مانده به دهان بسته امان بود