بزرگی

قدم کوتاه تر از هر روز میشود

و دستانم به سختی ستاره از اسمان میچیند

این کار همیشگی نگاه است

مرا به دام خود می کشاند

تا از هرروز شدن را برایم تکرا کند

و نمیدانم چرا خواسته از ناخواسته میگریزد

شتاب را به گردن خودشان می اندازم

تا در تکرارشان از از بدی به سمت خوبی سبقت بگیرند

دیده ایی که به نوشتن اغشته شود سزایش

رسیدن است

در هر نوشته ای ربشه پیدا میشود اشکارانه به کوش باش

تا بدان هدف خودت را برسانی

نوشته کوچکی بود که در اندام بزرگی جای نگرفت