عید
یعنی 100 سال ازش گذشت
کی باورش میشه
اونی که ویروس ول کرد
جایی که معدن اش پر از طلای ناب و دست نخورده ست
پدر مادری که تمام عمرشون برا بچه هاش می زاره
از خو دم خیلی خجل و ناراحتم
داشتم احوال سایه ها را از زمین می پرسیدم
آسمان دید و خودش را فدای ما کرد
هر چه به اعماق دنیا فرو میروم
تنهایی به دور گردنم می افتد
درازکش رفتارم می شوم
با این همه بود و نبود
ببر با اون دندون های تیزش اومد
تا دوباره همدیگه ببینم و با هم دور از هر بدی
خوب باشیم
خدایا این دنیا و اون دنیا هر چه مخلوق بیامرز و ببخششون
تا دیگه دستشون از شفاعت جدا نشه ن
100سال با یک قرن خوشی و ناخوشی رفت
جاش سال خورشیدی 1401 اومد
اومدنش بر همه عالم مبارک باد