جنگل تا کبریت نادانی
بر افکارش پدیدار نگردد
ارامش هیچ ریشه بر جان زمین
تظمین در آن وجود نخواهد داشت
و تبرها هرچه از هم به خوبی یاد کنند
هیچ جانی در امان نخواهد بود
سرانجام هر رفاقتی سرداری با شکوه میخواهد
به حروف و رنگ و هر نشانه ای پشت کند
آنگاه اسب رشادت را به لمس چشمانت
خواهد رسید
انقدر ان لحظه بشکوه باشند
که ما برای تقدیر نباشیم
حکایت بر همگان آشکار است
قدرت فکر را بر مهربانی پدیدار بگردان
هر شمع خاموشی روشن
به دیدارت خواهند شتافت
تا لقب فدا شدن را به دیده
بر هر نام و نشانی ببینی
